Głównym niekonwencjonalnym ramieniem wojny było Biuro Rozpoznania Ministerstwa Obrony pod kontrolą operacyjną Departamentu Łączności Partii Pracy Korei, w skład którego wchodziła 17 Brygada Rozpoznania Pieszego oraz złożone wyłącznie z oficerów Jednostki 124 i 283. Wszystkie te formacje były doskonale wyszkolone i zindoktrynowane, posiadały umiejętności w zakresie sabotażu i taktyki małych oddziałów, zwykle działały w małych zespołach liczących po 2–12 ludzi, uzbrojonych w pistolety maszynowe PPS lub karabiny Kałasznikowa. Biuro Rozpoznania kontrolowało również 23 Brygadę Amfibijną, która używała specjalnie skonstruowanych łodzi zwiadowczych do operowania wzdłuż wybrzeża Korei Południowej. Biuro Rozpoznania mogło także używać konwencjonalnych sił armii i Marynarki Wojennej Koreańskiej Armii Ludowej do wspierania infiltracji i eksfiltracji swoich zespołów.
Oprócz ofensywnych sił nieregularnych Korea Północna wysłała również kilka tysięcy operatorów-agitatorów, aby wybierać, szkolić i nadzorować informatorów i rekruterów partyzanckich, podczas gdy inni próbowali powodować dezercje i bunty jednostek armii południowokoreańskiej i ogólnie podkopywać morale zarówno południowych Koreańczyków, jak i Amerykanów.