Wiktor Jaksa-Świerkowski – zubożony obywatel ziemski (szlachcic), posiada dom (willę) i kilka morgów ziemi pod miastem. Zmuszony do osobistej pracy (Ruina majątkowa zmieniła i wywróciła do góry nogami wszystko w jego pojęciach (...) Za resztki ocalone z rozbicia nabył kilka morgów gruntu i ruderę pod Trebizondowem; zbudował natychmiast spiczastą basztę i głosił na wszystkie strony, że zaczyna pracować. Obiecywał sobie i całemu światu rezultaty nadzwyczajne – w gruncie rzeczy jednak pracowała pani Zofia, a on rozmyślał nad nagłym i olśniewającym zrobieniem pieniędzy.) oraz gospodarowania wszelkimi dostępnymi "dobrami" (Trzymam osiem krów, wyrabia się sery, masło, (...). Ogórki takie widziałeś pan też kiedy za żywota swego? To wszystko furt do Warszawy idzie; maliny, porzeczki, agrest, włoszczyzna… wszystko! A owoce? To śmiech! Zasypię tę waszą Warszawę moimi śliwkami za jakie dwa lata. Teraz, panie, z książek się uczę o uprawie cykorii.). To właśnie na jego przykładzie zilustrowane są relacje polsko-żydowskie (Ja bym z duszy-serca rad zgnieść Żydów ze szczętem, ale komuż ten ogród wypuszczę? – wołał z desperacją.