Od 1946 działał w Polskiej Partii Robotniczej, w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą, był m.in. sekretarzem POP PPR/PZPR w Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Polskiego Radia w Bydgoszczy. W ramach pomorskiego oddziału PR pracował w latach 1945–1949 jako inspektor techniczny, kierownik referatu i naczelnik wydziału radiofonii przewodowej. Następnie był dyrektorem technicznym Dyrekcji Naczelnej Radiofonizacji Kraju i naczelnym inżynierem Centralnego Zarządu Radiofonizacji Kraju w Warszawie. W 1952 wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów, od 1952 do 1955 oddelegowany do Urzędu Rady Ministrów jako radca wicepremiera i radca działu ds. łączności. W latach 1957–1960 pracował także w Radiokomitecie jako wiceprezes ds. technicznych. Następnie związany z Ministerstwem Łączności jako dyrektor generalny (czerwiec 1955 – maj 1962) i podsekretarz stanu (maj 1962 – czerwiec 1980), w tym od czerwca 1973 w randze pierwszego zastępcy ministra.