Podczas pracy w Dziale Głównego Konstruktora opracował algorytmy i wytworzył kody całego pakietu programów wspomagających proces konstruowania opon. Dzięki temu konstruktorzy tej firmy całkowicie przeszli od żmudnego odczytywania z atlasu nomogramów zarysów opon i od desek kreślarskich do wirtualnej przestrzeni projektowej.

Potrzeba przyspieszenia symulacyjnych badań opon spowodowała, że w 1994 r. komórka badawczo-rozwojowa Firmy, do której przeszedł, została wyposażenia w komercyjny program metody elementów skończonych MARC firmy i superkomputer firmy Silicon Graphics. Była to pierwsza taka instalacja w polskim przemyśle. Algorytmy jego autorskiego programu metody elementów skończonych, działającego na komputerze osobistym (PC), stanowiły podstawę budowy zaawansowanych modeli obliczeniowych opon, w tym modelu 3-wymiarowego. Opracowane na tej podstawie oprogramowanie umożliwiło zespołowi Działu Komputerowego Wspomagania Projektowania uruchomienie w firmie STOMIL-OLSZTYN S.A. swoistej wirtualnej stacji badania opon. Brał udział w tych badaniach, które realizowano w fazie projektu, jeszcze przed wykonaniem formy wulkanizacyjnej, czyli na etapie niskich kosztów.