Później wyspa służyła różnym flotom jako poligon, dlatego dziś znajduje się na niej wiele fragmentów pocisków. W 1920 roku na wyspie Wielki Kalogeros zainstalowano automatyczną latarnię morską, aby ułatwić nawigację ze względu na niebezpieczne skały wokół wyspy. Wspomniał o tym G. K. Giagaki i w swojej historii wyspy podał, że według spisu ludności z 1940 r. wyspa Wielki Kalogeros liczyła 6 mieszkańców, którzy – jak dodał – prawdopodobnie byli marynarzami monitorującymi obszar morski w oczekiwaniu na włoski atak. Podczas okupacji Niemcy zbudowali na wyspie składy wody i amunicji, które istnieją do dziś. Obecnie w dużym klasztorze działa metalowa latarnia morska, a w listopadzie 2006 roku skradziono jej ruchome elementy i baterie.
Opis Kalogeri składają się z dwóch skalistych wysepek. Wielki Kalogeros, ma powierzchnię 6 akrów, wysokość 36,5 metra i długość linii brzegowej 302 metrów. Skała jest pozbawiona roślinności. Wokół niego znajduje się mnóstwo niskich skał, których morze ledwo wystaje ponad powierzchnię (Choirades). Na południowym wschodzie znajduje się przedłużenie wyspy z suchymi skałami, które utrudniają podejście do głównej wyspy. Najbezpieczniejsze kotwicowisko znajduje się na południu, chociaż jest tam niebezpiecznie.