Pieniądz zastępczy Oleśnicy – bony, monety i żetony emitowane przez różne instytucje na przełomie II i III dekady XX wieku, wykorzystywane w celu zaspokojenia niedoboru pieniądza na rynku i zachowania płynności regulacji zobowiązań na terenie powiatu oleśnickiego.
Tło 4 sierpnia 1914 roku Reichstag podjął działania prawne mające na celu zachowania kontroli państwa nad finansami i gospodarką. Zawieszono wymienialność pieniądza na złoto i zwiększono emisję banknotów, aby zapewnić płynność gotówkową i zabezpieczyć zapotrzebowania państwa na wydatki na czas I wojny światowej. Jednym z narzędzi mającym wspomóc te działania były kasy pożyczkowe (niem. Darlehnkassen), które uprawniono do emisji bonów (niem. Darlehnskassenscheine) o wartości 1,5 mld marek. Nie były one ustawowym środkiem płatniczym, ale musiały być i były honorowane przez urzędy państwowe oraz lokalne. Trwająca wojna i związane z nią wysiłki zbrojeniowe, żywieniowe i wojskowe powodowały zanik monet zdawkowych z obiegu. W tym celu trzy ministerstwa: finansów, spraw wewnętrznych oraz handlu i rzemiosła 8 maja 1917 roku zachęciły do emisji zastępczych znaków wartościowych. Tym samym obok bonów w obiegu znalazły się monety.