Od 1923 roku, kiedy wprowadzono w Niemczech markę rentową (Rentenmark) podjęto działania mające na celu wycofanie z obiegu pieniędzy zastępczych. Jednak oficjalny zakaz emisji, wydawania i przyjmowania pieniędzy zastępczych został wprowadzony 30 października 1931 roku.

Notgeldy i monety Kaufmännischer Verein Oels W 1918 roku, ze względu na brak monety zdawkowej na rynku, Związek Kupiecki (niem. der Kaufmännischer Verein Oels) wyemitował za zgodą władz dwie żelazne monety o nominałach pięć i dziesięć fenigów oraz bon o nominale 50 fenigów. 31 października tego samego roku lokalna gazeta „Lokomotive an der Oder” podała do wiadomości, że wspomniane monety oraz bon wejdą do obiegu lokalnego. Do ich wydania zostali upoważnieni udziałowcy i właściciele firm. Zostali oni zobligowani do wniesienia kaucji do niemieckiego banku centralnego (Reichsbank) na poczet zabezpieczenia wyemitowanych monet i bonu. Były one przeznaczone do regulowania należności w przedsiębiorstwach i instytucjach publicznych. Monety były wybijane przez mennicę Gebrüder Kugel & Fink z Lüdenscheid.