Według relacji Filipa Müllera, jeden z liderów konspiracji w Sondermmando – Jakub Kamiński zapewnił również czeskich Żydów, iż w razie buntu mogą liczyć na przyłączenie się do niego członków Sonderkommando. Członkowie konspiracji podjęli również próbę namówienia Alfreda Hirscha by wziął na siebie rolę przywódcy powstania w obozie rodzinnym. Ostatecznie jednak nie doszło do buntu więźniów z obozu rodzinnego, których zamordowano 8/9 marca 1944. Znaczna część z nich do końca pozostała nieufna wobec ostrzeżeń konspiracji z SonderkommandoGedeon Greif, Itamar Levin – Powstanie w Auschwitz. Bunt żydowskiego Somderkommando (Prószyński i S-ka, Warszawa, 2023; ISBN:978-83-8352-062-9) s. 172–195..
Powstanie Tło Wśród członków Sonderkommando była kilkunastoosobowa grupa jeńców sowieckich przeniesionych do KL Auschwitz-Birkenau z KL Lublin na wiosnę 1944 roku. Po przybyciu do obozu podlegali oni bezpośrednio esesmanowi Erichowi Muhsfeldtowi, przez co po jego awansie na komandoführera nadzorującego dwa największe krematoria w Birkenau, cieszyli się większą niezależnością i czuli się w pewnym sensie jego „protegowanymi”. W związku z tym, zdarzało im się lekceważyć polecenia pozostałych członków SS oraz więźniów funkcyjnych.