mały|Bibliografia Polska, tom z 1894 roku Polska bibliografia narodowa – bieżąca i retrospektywna druków pochodzących z Polski i z nią związanych (polonika). Metodycznie prowadzona od 2. połowy XIX wieku, była pierwotnie publikowana w formie papierowej, współcześnie jest dostępna online w postaci bazy danych w katalogu warszawskiej Biblioteki Narodowej, jej opracowywaniem zajmuje się Instytut Bibliograficzny.
Historia
Początki Pierwszy rękopiśmienny wykaz pisarzy polskich z elementami bibliografii to praca Stanisława Reszki pt. Scriptores Polonici z 1594 roku. Pierwsza drukowana polska próba bibliograficznej rejestracji to Reges, sancti, bellatorem, scriptores Poloni z 1601 autorstwa Krzysztofa Warszewickiego. Pierwsza polska praca o biobibliograficznym charakterze to Scriptorum Polonicorum Hekatonatas Centum illustrium Poloniae scriptorum elegia vitae () z 1625 roku autorstwa Szymona Starowolskiego, który jednak nie zastosował w niej ścisłej metody bibliograficznej, przez co bliżej temu dziełu do pracy z historii literatury. Jedną z ważniejszych prac bibliograficznych XVIII wieku było dzieło Samuela Hoppiusa pt. De sctiptoribus historiae Poloniae et Prussiae virtutibus et vitiis, catalogus et iudicium wydana w 1707 roku.