Historia Karol Estreicher rozpoczął zbieranie materiałów bibliograficznych jako dwudziestolatek, od 1848 roku i kontynuował przez całe późniejsze życie – łącznie 60 lat. Początkowo szukał uzupełnień do spisów bibliograficznych Feliksa Jana Bentkowskiego, Adama Jochera i Michała Wiszniewskiego. Głównymi czynnikami motywującego go do tej pracy było przekonanie o przydatności bibliografii do badań historycznych, kulturoznawczych, literaturoznawczych oraz chęć zaprezentowania światu polskiego dorobku piśmienniczego. Estreicher chciał także udowodnić, że polskie piśmiennictwo istnieje nie tylko we Lwowie, ale także Warszawie.
Walenty Rafalski wydał Katalog ogólny książek polskich drukowanych od roku 1830 do 1850 w Lipsku w 1852 roku, a H.W. Kallenbach opublikował Katalog książek polskich drukowanych od 1850 do końca r. 1855 w 1856 roku. Oba dzieła zostały przez Estreichera uzupełnione i utworzyły pierwotny rękopis Bibliografii Polskiej XIX stulecia, którą autor początkowo nazwał Katalogiem książek polskich.