Ofencywa Armii Czerwonej na froncie polskim została wstrzymana decyzją Józefa Stalina na okres czterech miesięcy. W tej pierwszej ofensywie Armii Czerwonej zajęto ziemie polskie między Bugiem, Wisłą, Wisłoką a Karpatami: obszar tzw. Polski Lubelskiej. Armia Czerwona prowadziła w tym czasie intensywne działania wojenne na Bałkanach, zajmując terytorium Rumunii, atakując Bułgarię i docierając do Budapesztu na terytorium Węgier. 19 września 1944 został zawarty w Moskwie rozejm w wojnie ZSRR z Finlandią (wojna kontynuacyjna).
12 stycznia 1945 r. Armia Czerwona przy udziale ludowego Wojska Polskiego, z przyczółków nad Wisłą podjęła ofensywę, która w ciągu kilku tygodni doprowadziła nie tylko do zajęcia Polski centralnej, lecz także znacznych obszarów nad Bałtykiem, Odrą i Nysą Łużycką. Nastąpiło to w wyniku kilku operacji zaczepnych Armii Czerwonej: wschodniopruskiej, wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej, opolskiej i dolnośląskiej. Operacja wschodniopruska, która 25 kwietnia zakończyła się likwidacją okrążonych sił niemieckich w Prusach Wschodnich, pozwoliła Armii Czerwonej w końcu stycznia dotrzeć do wybrzeży Bałtyku w rejonie Elbląga oraz nad Zalew Wiślany na północ i na południe od Królewca. Powstały w ten sposób korzystne warunki do przeprowadzenia operacji wiślańsko-odrzańskiej, która otworzyła drogę na Berlin.