Franciszek Zalewski (ur. 4 października 1882 w Pniewiskach, zm. 3 stycznia 1970 w Michalinie) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor wszech nauk lekarskich, chirurg.
Życiorys Urodził się 4 października 1882 we wsi Pniewiski, w ówczesnym powiecie konstantynowskim guberni siedleckiej, w rodzinie Mikołaja Michała (1851–1940) i Józefy z Tarkowskich (1853–1920). Był młodszym bratem Pauliny (1878–1981), której syn Józef Franciszek Kołodziejski (1903–1974) był podpułkownikiem dyplomowanym Wojska Polskiego.
15 listopada 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego, mianowany kapitanem lekarzem, zaliczony do rezerwy armii, powołany do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do szpitala załogi w SkierniewicachDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4067.. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W dalszym ciągu pełnił służbę w Szpitalu Wojskowym w Skierniewicach.