Latem 333 p.n.e. perska flota wojenna pod dowództwem rodyjczyka Memnona i Farnabazosa rozpoczęła skierowane przeciw Macedonii działa wojenne na Morzu Egejskim. Na szczęście dla Antypatra Memnon zmarł na Lesbos podczas oblężenia Mityleny, a reszta floty rozproszyła się po zwycięstwie Aleksandra pod Issos. W 332 p.n.e. wybuchła rebelia w Tracji, a w 331 p.n.e. peloponeska koalicja zorganizowana (przy wsparciu Persji) przez spartańskiego króla Agisa III rozpoczęła oblężenie Megalopolis. Dzięki ogromnym funduszom przysłanym przez Aleksandra Antypater opłacił trackich rebeliantów oraz zorganizował armię najemników dwukrotnie liczniejszą od sił spartańskich, liczących 20 tys. ludzi. Agis pokonany został w bitwie pod Megalopolis, a Antypater odesłał najemników Aleksandrowi.
Po śmierci Aleksandra w 323 p.n.e. nowy regent Perdikas pozostawił mu władzę w Macedonii i Grecji. Antypater z pomocą Kraterosa pokonał zbuntowane przeciwko macedońskiej hegemonii państwa greckie pod przewodnictwem Aten, których wojska oblegały go zimą 323/322 p.n.e. w twierdzy Lamia aż do przybycia wiosną 322 p.n.e. Kraterosa z posiłkami z Azji Mniejszej w tzw. wojnie lamijskiej (323–322 p.n.e.). Jesienią 322 p.n.e.