Podczas transportu do obozu w Inowrocławiu zdołała uciec, dotarła do Poznania, w którym zdobyła fałszywe dokumenty na nazwisko Kopczyńska i wyjechała do Warszawy.
Podczas powstania warszawskiego otrzymała przydział jako sanitariuszka w plutonie „Dysk” na Starym Mieście, w grupie sanitarnej dr Bartoszka. Z zagrożonej Starówki przedostała się kanałami do Śródmieścia, a po upadku powstania została wysłana do obozu Ravensbrück. W obozie uczestniczyła w ruchu oporu. Czerwony Krzyż zorganizował wyjazd do Szwecji, ale Maria z niego nie skorzystała.
W maju 1945, kiedy obóz został wyzwolony wróciła do Poznania. Ciężko chora, przez kilka miesięcy leczyła się w szpitalu. Kiedy wyszła ze szpitala zaangażowała się pod kierownictwem ks. Józefa Jasińskiego z Parafii Świętego Krzyża w Poznaniu w działalność niepodległościową. Od października 1945 do listopada 1946 była więziona bez sądu i wyroku, a po zwolnieniu pracowała jako pielęgniarka, następnie została zatrudniona w poznańskim Oddziale PAX. Wychowała troje dzieci. W 1966 przeszła na rentę inwalidzką I grupy, ale w dalszym ciągu była zaangażowana w działania niepodległościowe. Kilkakrotnie zatrzymywało ją SB, m.in. w sierpniu 1969 w związku z wysłaniem przez nią nazwisk ofiar Katynia do KW PZPR w Poznaniu i ambasady sowieckiej w Warszawie.