Korespondował z wieloma naukowcami, m.in. szwajcarskim paleobotanikiem Charles’em-Théophile’em Gaudinem (1822–1866), brytyjskim geologiem Charlesem Lyellem (1797–1875), botanikiem Josephem Daltonem Hookerem (1817–1911), Johnem Lubbockiem (1834–1913), Charlesem Darwinem (1809–1882) i George’em Darwinem (1845–1912). Na podstawie badań z 1855 roku, w przeciwieństwie do idei Charlesa Darwina (1809–1882), postulował teorię nieregularnego i skokowego rozwoju organizmów (niem. Umprägungstheorie).
W 1834 roku objął funkcję dyrektora Ogrodu Botanicznego w Zurychu i rozpoczął wykłady z botaniki i entomologii na założonej rok wcześniej uczelni. W 1835 roku został profesorem nadzwyczajnym botaniki i entomologii, a w 1852 roku profesorem zwyczajnym. W 1838 roku poślubił Margarethe Trümpy. W 1855 roku został profesorem Politechniki Federalnej w Zurychu. Prowadził zajęcia z zakresu botaniki, entomologii i paleontologii. W 1850 roku zapadał na ciężką chorobę płuc i zmuszony był spędzić 8 miesięcy na Maderze, by poprawić swój stan zdrowia. W latach 1850–1868 był radnym rady kantonu Zurychu.