Carl Hellmuth Hertz (znany tez jako Carl Helmut Hertz; ur. 15 października 1920 w Berlinie, zm. 29 kwietnia 1990 w Lund) – niemiecki fizyk, pionier w dziedzinie ultrasonografii i drukarek atramentowych, syn Gustava Ludwiga Hertza, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1925.
Życiorys Carl Hellmuth Hertz był synem profesora Gustava Hertza i jego żony Ellen Dihlmann. Ukończył elitarną szkołę z internatem (Schule Schloss Salem) w 1939 w wieku 19 lat z najwyższą oceną z matematyki i fizyki. W tym samym roku został przyjęty na Uniwersytet Techniczny w Berlinie, na którym studia zostały przerwane przez wybuch wojny. Został wcielony do armii niemieckiej i służył jako żołnierz w II wojnie światowej. W 1943 dostał się w Afryce północnej do niewoli amerykańskiej i po przywiezieniu do Ameryki, został umieszczony w obozie jenieckim, w którym przebywał do 1946. Po jego opuszczeniu krótko studiował matematykę na Uniwersytecie Chicagowskim. Ponieważ jego ojciec przebywał i prowadził badania w tym czasie w Związku Radzieckim, nie mógł dostać pracy w USA.