Przed 1457 zapewne dla uzyskania beneficjów kościelnych przynoszących spore środki finansowe, przyjął niższe święcenia duchowne (podobnie zresztą postąpili np. Jan Kochanowski oraz Łukasz Górnicki) i na tej podstawie w roku 1457 otrzymał altarię św. Aleksego w kościele Panny Marii w Krakowie. W latach pięćdziesiątych był także proboszczem olkuskim i prebendarzem na zamku oświęcimskim, a także altarystą św. Piotra i Pawła w kościele Wszystkich Świętych w Krakowie. 27 września 1469 zamienił z Janem ze Słupczy tę altarię na probostwo kościoła Św. Mikołaja poza murami Krakowa, beneficjum przynoszące mu najwięcej korzyści. Na probostwie tym pozostał do końca życia.
Przez długi czas, bo aż do połowy XX w. przypisywano Piotrowiczowi posiadanie bogatego księgozbioru. Najnowsze badania wykazały jednak, że większość przypisywanego mu zbioru należała do Jana Bebera z Oświęcimia, Piotrowicz był natomiast właścicielem biblioteki, na którą składały się niemal głównie kodeksy rękopiśmienne. Były to dzieła filozoficzne, prawnicze, teologiczne, słowniki oraz Geometria Euklidesa. Ten ostatni traktat, prawdopodobnie przepisany przez Jana Bebera, jest przypisywany hipotetycznie Piotrowiczowi.