Napęd Główny napęd okrętu po zbudowaniu stanowiły żagle. Jako napęd pomocniczy wykorzystano dwa tłokowe silniki parowe, dla których para była wytwarzana w czterech kotłach wodnorurkowych typu Martin. Siłownia generowała moc 950 KM, która przez wał była przekazywana na śrubę napędową. Po przebudowie na monitor, wraz z likwidacją ożaglowania, siłownia stała się jedynym źródłem napędu, nie ulegając jednak większym zmianom. Dodano jedynie piąty kocioł parowy, który produkował parę na rzecz silników pomocniczych napędzających wieże, ster i urządzenia wentylacyjne. Niewielka prędkość maksymalna, która wynosiła 8,8 węzła, a także mała dzielność morska, powodowały że okręt wykorzystywano głównie jako pływającą baterię do ochrony portu.
Uzbrojenie „Roanoke” jako fregata żaglowa był uzbrojony w 44 działa Dahlgrena, trzech różnych kalibrów: 203 mm, 229 mm i 254 mm . Po przebudowie na monitor planowano instalację na okręcie czterech wież zaprojektowanych przez Johna Ericssona, identycznych jak na „Monitorze”. Ostatecznie liczbę wież ograniczono do trzech, jednak z grubszym pancerzem jak na monitorach typu Passaic. Zastosowano działa Dahlgrena w dwóch kalibrach 279 mm i 381 mm, używanych też na monitorach rzecznych typu Neosho i przybrzeżnych typu Canonicus.