James Johnson, ps. „Osie” (ur. 11 stycznia 1923 w Waszyngtonie, zm. 10 lutego 1966 w Nowym Jorku) – afroamerykański muzyk jazzowy, perkusista, aranżer i wokalista.
Życiorys Uczęszczał do Armstrong Highschool, w której jego kolegami z klasy byli przyszli znani saksofoniści jazzowi – Leo Parker i Frank Wess. Uczył się tam oraz prywatnie teorii muzyki oraz zasad harmonii, i doskonale czytał nuty. W 1941 rozpoczął pracę zawodową jako muzyk. W latach 1942–1943 grał w zespole pianisty Sabby’ego Lewisa w Bostonie. Następnie otrzymał powołanie do U.S. Navy. Grał w orkiestrze marynarki od 1944 do 1945. Po zwolnieniu z wojska przez pięć lat pracował jako „wolny strzelec” w Chicago. Później przeniósł się do Nowego Jorku.
W latach 50. i połowie 60. był jednym z najbardziej poszukiwanych perkusistów w Wielkim Jabłku. Jako muzyk studyjny uczestniczył w setkach nagrań. W latach 1951–1953 grał w zespole pianisty Earla Hinesa. Występował także w grupach pianistki Dorothy Donegan i saksofonisty Illinois Jacqueta.
W 1947 pojawił się razem z pianistą Theloniousem Monkiem i kontrabasistą Ahmedem Abdulem-Malikiem w programie „The Sound of Jazz”. Był to jeden z odcinków poświęconej kulturze i sztuce antologii telewizji CBS „The Seven Lively Arts”.
Zmarł przedwcześnie wskutek niewydolności nerek.