Ruch na rzecz Wielkiego Izraela lub Ruch na rzecz Całego Izraela (hebr. התנועה למען ארץ ישראל השלמה, Ha-Tnu’a le-ma’an Erec Jisra’el ha-szlema) – izraelski ruch społeczny powstały w 1967 roku po wojnie sześciodniowej. Jego celem było lobbowanie na rzecz ideologii Wielkiego Izraela i zasiedlenia zdobytych w wojnie terenów Zachodniego Brzegu, Strefy Gazy, Synaju oraz Wzgórz Golan. Ruch skupiał przedstawicieli różnych profesji oraz stronnictw politycznych. Jego aktywność wygasła pod koniec lat 70. XX wieku.
Tło Podczas wojny sześciodniowej Izrael przejął zbrojnie następujące terytoria: od Egiptu – Strefę Gazy i Synaj, od Jordanii – Zachodni Brzeg, a od Syrii – Wzgórza Golan. Uchwalona przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucja nr 242 wezwała Izrael do wycofania się z obszarów zajętych podczas konfliktu, aby umożliwić zawarcie trwałego i sprawiedliwego pokoju w regionie. Społeczność międzynarodowa jednocześnie uznała za niedopuszczalne, aby zdobywać nowe terytorium przy pomocy konfliktu zbrojnego. Państwo Izrael oraz państwa arabskie podpisały tę rezolucję, ponieważ jej tłumaczenia na różne języki stwarzały możliwość odmiennego interpretowania zapisów.