Historia W lipcu 1967 roku powołano do życia Ruch na rzecz Wielkiego Izraela. Jego celem było lobbowanie na rzecz zatrzymania wszystkich zdobytych przez Izrael w trakcie wojny ziem i zasiedlenie ich. Za założycieli ruchu uważa się Moszego Szamira (pisarza i polityka), Natana Altermana (poetę) i Cwiego Szilo’acha (dziennikarza i polityka). W działalność ruchu zaangażowali się przedstawiciele różnych opcji politycznych, od prawicy po lewicę, świeccy oraz religijni, np.: Rachel Jana’it Ben-Cewi, Jicchak Tabenkin, rabin , , czy . Wszystkich działaczy skupiał pogląd, iż zwycięstwo Izraela w wojnie sześciodniowej stanowiło historyczny moment, który scalił naród żydowski z Ziemią Izraela. Dyskurs Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela był silnie nacjonalistyczny. Szczególną rolę odgrywali poeci i pisarze, którzy nadawali przekazowi profetyczny i duchowy charakter.