Zygmunt Mężyński herbu Kościesza (ur. 1 maja 1887 w Tarnopolu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 1 maja 1887 w Tarnopolu jako syn Leonarda (1846–1922) i Heleny z Lisowskich. Jego ojciec, potomek starego, zubożałego szlacheckiego rodu, był majstrem ciesielskim, jak również podporucznikiem weteranem powstania styczniowego, sybirakiem i pamiętnikarzem. Zygmunt Mężyński był starszym bratem Włodzimierza (1889–1918), oficera Legionów Polskich. Jego chrzestnym był Ludwik Zielonka (1835–1897), powstaniec styczniowy i sybirak. W 1914 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W międzyczasie odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. Został mianowany kadetem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1912 i wcielony w rezerwie do 15 galicyjskiego pułku piechoty w Tarnopolu. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W szeregach 15 pułku piechoty walczył w czasie I wojny światowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 w korpusie oficerów piechoty.