W mieście znajdowała się też komenda uzupełnień i jeden z większych magazynów w zachodniej Galicji. W tarnowskich koszarach w 1815 stacjonowało 132 żołnierzy, w 1830 – 604 żołnierzy (w tym 142 kawalerzystów), w 1840 roku – 944, w 1870 roku – 1805, w 1900 roku – 2137, a w 1910 roku – 1792. Po 1905 dwa szwadrony ułanów stacjonowały w koszarach kawalerii na Zawalu, a jeden w koszarach kawalerii na Strusinie. Pułk piechoty dyslokowany był na Zawalu, a batalion obrony krajowej w koszarach przy obecnej ul. Mościckiego.
Okres II RP (1918–1939) Piechota Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kompleksy koszarowe zostały przejęte przez Wojsko Polskie. W listopadzie 1918, na bazie 57 Galicyjskiego pułku piechoty, został sformowany 57 Pułk Ziemi Tarnowskiej, który w styczniu 1919 został przemianowany na 13 Pułk Ziemi Tarnowskiej, a miesiąc później otrzymał ostateczną nazwę: 16 Pułk Piechoty Ziemi Tarnowskiej. Od 17 grudnia 1920 stacjonował na stałe w Tarnowie, w koszarach piechoty na Strusinie i Zawalu do 1939 roku (od 1934 również w koszarach im. Jazdy Kłuszyńskiej). Po 1930 roku stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowychZdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918–1939. Warszawa: Bellona, 2007 s.63-65.