Wanda Aleksandra Stanisławska z domu Kamocka, ps. i krypt.: A.P., A. Pil, Aleks. Pilawa, Aleksander Pilawa, O. Pilawa, Olgierd Pilawa, Pilawa, Dziad Onufer Kciuk, W. St. Płomieńczyk, Antoni Zbrowski, P. Pil., W.S., W. St., W. Stan., Wanstanis (ur. 21 września 1875 w Łodzi, zm. 29 czerwca 1966 w Gdańsku) – polska poetka, prozaiczka, dramaturżka, krytyczka teatralna.
Życiorys W dzieciństwie mieszkała w Łodzi. Od 1884 roku uczyła się w Warszawie na tajnej pensji sióstr Gleinich, a także kształciła się w zakresie muzyki i malarstwa. W 1896 roku zamieszkała z mężem w Dąbrowie Górniczej, następnie w Będzinie. Po śmierci ojca zamieszkała z mężem w Łodzi, a w 1907 roku przenieśli się do Warszawy. Jako literatka debiutowała w „Wędrowcu” (1892). Systematycznie zaczęła pisać w 1900 roku, a swój pierwszy tom poezji, Szare kartki, wydała w 1907.