Przejęty zdarzeniem Lambert podał się do dymisji i 28 października 1861 opuścił Warszawę. Funkcję namiestnika objął początkowo ponownie Nikołaj Suchozanet, po czym zastąpił go Aleksandr Lüders. Z jego mianowaniem w Królestwie Polskim ponownie zaczęto stosować metody terroru, a społeczeństwo zostało dotknięte kolejnymi szykanami (zakaz śpiewów w kościołach poza mszami, zakaz iluminowania figur świętych poza kościołami itp.). Zakazem objęto śpiewanie pieśni „Boże coś Polskę” (od 1861), „Pod Twą obronę” i „Święty Boże” (od lutego 1862) oraz „Serdeczna matko” (od marca 1862). Niebezpieczne było nawet noszenie czarnych ubrań kojarzących się z żałobą narodową (zatrzymania z tego powodu rozpoczęły się 12 kwietnia 1861; jeszcze w 1873 należało na to uzyskiwać policyjną zgodę), jak też ubrań amarantowych (uważanych ówcześnie za barwy narodowe). W istniejącej atmosferze terroru 15 czerwca 1862 rosyjski oficer narodowości ukraińskiej Andrij Potebnia dokonał zamachu na namiestnika, w którym ten został ciężko ranny (kula zdruzgotała szczękę). Zamach ten przyniósł ograniczenie represji – sam namiestnik (rychło odwołany) zaczął wstawiać się za aresztantami.