Abu Bakr ʿAbd al-Karīm ibn al-Faḍl (), znany bardziej pod królewskim tytułem al-Ṭāʾiʿ liʾllāh/biʾllāh (, "Ten, który przestrzega rozkazów Boga"; ur. ok. 929 w Bagdadzie, zm. 3 sierpnia 1003 tamże) – dwudziesty czwarty kalif dynastii Abbasydów.
Życiorys Abd al-Karim urodził się około 929 roku w Bagdadzie. Jego ojcem był dwudziesty trzeci kalif dynastii Abbasydów Al-Muti, a matką konkubina ojca greckiego pochodzenia imieniem Utb. Wygląd At-Ta’ia charakteryzował się wydatnym nosem i tworzą naznaczoną ospą.
W 974 roku doszło do zamachu stanu, na którego czele stał Sabuktakin, turecki dowódca w służbie dynastii Bujidów. Al-Muti opuścił Bagdad wraz z członkami klanu Bujidów, ale Sabuktakin zmusił go do powrotu i uwięził w swoim pałacu. W podeszłym wieku i ze sparaliżowaną prawą stroną ciała po udarze w 970 roku, Al-Muti został nakłoniony do abdykacji, podając jako pretekst swój stan zdrowia. At-Ta’i został mianowany kalifem 5 sierpnia 974 roku. Była to pierwsza sukcesja kalifatu z ojca na syna od czasów Al-Muktafiego w 902 roku.