Rudolf Langrod, do 1898 Langrok (ur. 15 października 1874 w Krakowie, zm. 22 grudnia 1956 w Łodzi) – polski adwokat i notariusz pochodzenia żydowskiego, autor prac z zakresu skarbowości.
Życiorys Pochodził z rodziny żydowskiej. Syn Moryca (Maurycego) Langrokka, właściciela fabryki i Anny Róży z domu Reiss. Brat Adolfa Langroda i stryj Jerzego Stefana LangrodaDrzewo genealogiczne rodziny Langrod/Langrok Dan Hirschberg ics.edu.pl..
W 1894 ukończył naukę w Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, a następnie studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1898, uzyskując w tym samym roku stopień doktora praw. Od 2 stycznia 1898 nosił zmienione nazwisko Langrod. Po studiach pracował w Sądzie Krajowym i Powiatowym w Krakowie oraz w Sądzie Krajowym i Powiatowym w Wiedniu.
W latach 1902–1905 odbywał aplikację adwokacką w Krakowie, Bielsku Białej i Wiedniu. W 1905 został wpisany na listę adwokatów w Wiedniu i tam otworzył kancelarię oraz założył spółdzielnię rzemieślniczo-kredytową oraz administracji nieruchomości przy Związku Banków Spółdzielczych w Wiedniu. Jednocześnie publikował książki z zakresu prawa cywilnego i skarbowego oraz artykuły m.in. na łamach „Przeglądu Prawa i Administracji”.