Hilarego w grudniu 1925) i który „już nie żyje, bo zginął w obozie koncentracyjnym Dachau”. Znacznie obszerniejsze jest odniesienie do księdza Fränznicka w rozdziale dziewiętnastym, gdzie mówiąc o kościele w Bollschweilu, autorka dokonuje rozrachunku z tą częścią przeszłości i wsi i swojej własnej, w której czynili się niejako współwinnymi aktów zła poprzez swoją bierność, poprzez brak choćby sprzeciwu wobec nieprawości. Marie Luise Kaschnitz przywołuje umieszczone w grotach przy kościele drewniane figury uczniów Chrystusa w Ogrójcu, którzy „głowy zwieszają na piersi i śpią pogrążeni w klocowatym drewnianym śnie”. Wspomniawszy o tragicznym losie księdza Fränznicka, o jego odwadze w nieposłuszeństwie wobec nazistowskiego reżimu, za co zapłacił życiem, Marie Luise Kaschnitz kończy rozdział, mówiąc „przy czym my udawaliśmy, że śpimy jak drewniani uczniowie z głową opuszczoną na piersi”.
Postać księdza Antona Fränznicka jako świadka wiary, jego działalność i recepcja jego postępowania, omówione są w wydanym w 1999 pod egidą niemieckiej Konferencji Biskupów dwutomowym