thumb|Albert Speer przy maszynie do pisania w celi więzienia podczas procesu norymberskiego Dzienniki ze Spandau (niem. Spandauer Tagebücher) – dziennik prowadzony w ukryciu w warunkach więziennych przez Alberta Speera, obejmujący okres od ogłoszenia wyroku po zakończonym procesie norymberskim 1 października 1946 r. do zwolnienia z więzienia w Spandau w 1966 r., wydany w Niemczech nakładem wydawnictwa Propyläen w 1975 r., w tłumaczeniu na język polski w 2010 r.
Geneza Albert Speer, członek NSDAP i aktywny działacz nazistowski, w latach 1934–1942 główny architekt Adolfa Hitlera, następnie, w latach 1942–1945, minister uzbrojenia i amunicji w III Rzeszy, na mocy wyroku trybunału w Norymberdze został skazany na 20 lat więzienia. Karę odbywał wraz innymi zbrodniarzami nazistowskimi w więzieniu Spandau w Berlinie. Podczas pobytu w więzieniu na luźnych kartkach papieru prowadził potajemnie zapiski, które przez pielęgniarza przekazywał swojemu przyjacielowi Rudolfowi Woltersowi. Po wyjściu na wolność zapiski te stały się podstawą do zredagowania dwóch książek Speera – Erinnerungen (Wspomnień, wydanie polskie – 1973) i wydanych w 1975 r. Spandauer Tagebücher (Dzienników ze Spandau, wydanie polskie – 2010)Albert Speer, Dzienniki ze Spandau, Warszawa, 2010, przedmowa Joachima Festa i przedmowa autora, ss.