W czasie kampanii wrześniowej walczył na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 3 DP Leg. O świcie 9 września, po przegranej bitwie pod Iłżą, znalazł się w lesie pod Wólką Dąbrowską między Lipskiem a Ciepielowem. W nocy z 10 na 11 września przeprawił się przez Wisłę. 18 września objął dowództwo 19 Brygady Piechoty, sformowanej w Dorohusku z resztek 19 Dywizji Piechoty. Na czele brygady walczył w drugiej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim (22–27 września). Uniknął niewoli i przedostał się na terytorium Królestwa Węgier, gdzie od jesieni 1941 dowodził Związkiem Walki Zbrojnej. Jesienią 1942 rozpoczął prace organizacyjne tworząc oddziały powstańcze do akcji AK w krajuPiotr Matusak, Plany odtworzenia WP przez ruch oporu poza granicami ziem polskich w latach 1939–1945, s. 316. Andrzej Przewoźnik, Polacy w Królestwie Węgier 1939–1945, , s. 316.. W sierpniu 1945 wrócił do kraju. 30 czerwca 1950 r., na swoją prośbę został przeniesiony w stan spoczynku. W międzyczasie, 1 listopada 1949 r.