Więźniowie Pierwsze deportacje do łódzkiego obozu cygańskiego odbyły się w dniach 5–9 listopada 1941 roku. Wywieziono wówczas 5007 osób (1130 mężczyzn, 1188 kobiet i 2689 dzieci) ze Styrii i Dolnej Austrii. W gronie deportowanych znaleźli się Romowie, Kełderasze, Lowarzy i Sinti. Byli oni uprzednio przetrzymywani w obozach przejściowych w Hartberg, Fürstenfeld, Mattersburg, Rotenturm an der Pinka i Oberwart. Podróży do Łodzi nie przeżyło 11 osób. Rozładunek transportów odbywał się na stacji Radegast, przybyłym skonfiskowano większość pieniędzy i biżuterii, następnie w eskorcie policji odbywał się przemarsz ze stacji kolejowej na teren getta.

Według niemieckiej dokumentacji w obozie umieszczeni mieli zostać cyganie, „cygańscy mieszańcy” oraz „osoby koczujące według cygańskich zwyczajów”. Tożsamość więźniów stała się obiektem spekulacji w getcie, według niektórych więźniami obozu mieli być artyści i naukowcy z Węgier, Jugosławii i Rumunii. Według relacji Barucha Praszkiera cyganów w obozie miało być 10% lub 15%, resztę mieli stanowić „powstańcy, generałowie i najwyższa inteligencja”, m.in. ze Słowacji. Również według wywiadu Związku Walki Zbrojnej część więźniów mieli stanowić więźniowie polityczni z Jugosławii.