Józef Marciniec (ur. 27 października 1853 w Kwilczu – zm. 3 lutego 1938 w Poznaniu) – polski ogrodnik.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Marianny z domu Dudzikowskiej. Miał starszego brata Jana Józefa i trzy siostry: Michalinę, Mariannę i Konstancje. Pierwsze nauki w kierunku ogrodnictwa pobierał w rodzinnej miejscowości mając w opiece park i ogrody hrabiego Arsena Kwileckiego. Pobierał nauki w szkole ogrodniczej w Wildparku pod Berlinem. Pracował przez 10 lat w ogrodach królewskiego zespołu parkowego w Sanssouci w Poczdamie. W dalszych latach pracował w Neu-Ulm, Stuttgarcie, Wernigerode oraz Mgłowie na Pomorzu. Specjalizował się w warzywnictwie, sadownictwie i kwiaciarstwie oraz urządzaniu parków dworskich, miejskich i zakładaniu ogrodów cmentarnych.
W 1887 zamieszkał w Toruniu i założył pierwsze ogrodnictwo handlowe. Działał bardzo aktywnie w życiu społecznym. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Kolonii Letnich „Stella”, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Towarzystwa Młodych Przemysłowców. Był współzałożycielem Międzynarodowego Związku Ogrodników powstałego w Poznaniu i skupiającego Polaków i Niemców. W 1901 utworzone zostało polskie Towarzystwo Ogrodnicze, w którym był prezesem.