Koszary w Mińsku Mazowieckim – kompleksy koszarowe znajdujący się na terenie garnizonu Mińsk Mazowiecki.

Przed I wojną światową stacjonował tu rosyjski 13 pułk ułanów; w okresie II Rzeczypospolitej – 7 pułk ułanów, a po II wojnie światowej jednostki Wojskowej Służby Wewnętrznej, a później Żandarmerii Wojskowej.

Charakterystyka Główne koszary Budowę mińskich koszar kawaleryjskich przy dzisiejszej ulicy Warszawskiej 267 rozpoczęli Rosjanie w 1890. Były to obiekty w znacznej części drewniane. Koszary nie posiadały krytej ujeżdżalni. Do właściwych koszar przylegało osiedle wojskowe. Do 1914 stacjonował w nich 13 Włodzimierski pułk ułanów. Ich pojemność szacowano na 650 ludzi i 610 koni. W latach 1916–1917 zakwaterowany tu został, skierowany na przeszkolenie według niemieckich regulaminów, 2 pułk ułanów Legionów Polskich. Później w koszarach pozostał jego szwadron zapasowy, który to doczekał niepodległości i tym samym stał się jedynym nieprzerwanie istniejącym pododdziałem kawalerii legionowej.

Po I wojnie światowej koszary przejęte zostały przez Wojsko Polskie. Do 1921 kwaterował w nich 1 dywizjon artylerii konnej. Po jego przeprowadzce do Koszar Łazienkowskich w Warszawie, od 21 czerwca do Mińska zaczęły przybywać pododdziały 7 pułku ułanów.