Pomorze i okolice Dominujące znaczenie w zakresie konwisarstwa na Pomorzu miał Gdańsk, gdzie na przestrzeni kilkuset lat działało około 200 konwisarzy. Cechy gdański i toruński były jednymi z najstarszych w kraju. W Gdańsku ostatnią osobę do Księgi Mistrzów wpisano w 1811 roku. Spadek produkcji gdańskiej nastąpił w XVIII i XIX wieku. Pierwsza wzmianka o toruńskim konwisarzu o imieniu Johannes pochodzi z 1330 roku. Toruńska działalność cechowa jest udokumentowana od 1523 roku. Nie dorównywała jednak poziomem artystycznym produktom z Gdańska, Krakowa czy Poznania. Cech konwisarzy w Toruniu zakończył działalność w 1823 roku.

Od końca XIV wieku odbywały się zjazdy konwisarzy w Malborku i Elblągu, na których rozprawiano nad ujednoliceniem stopów w miastach północnych.

Konwisarstwo uprawiano także m.in. w Elblągu (w XVIII wieku był tam aktywny Daniel Tock) Kołobrzegu, Królewcu, Słupsku i Szczecinie (tamże działał np. Gustaw Wilhelm Kretzmer w 2. połowie XVIII wieku). i Malborku, jak również w Braniewie i Chojnicach.