Wyroby cynowe były najczęściej wykorzystywane przez mieszczan i drobną szlachtę; były one stopniowo wypierane w XVIII i XIX wieku przez porcelanę i fajans i emaliowaną blachę.
Naczynia i dewocjonalia Wraz z popularyzacją produkcji szkła, na masową skalę produkowano cynowe zakrętki do butelek w 2. połowie XVI wieku, zajmowali się tym uznani konwisarze, jak np. Salomon Gieseler, ale także rzemieślnicy pozacechowi.
Konew szyprów elbląskich pochodzi z 1606 roku, a najstarsze w Polsce naczynie ze znakiem gdańskiego konwisarza Daniela Lautenberga to późnorenesansowa konew z lat 1615–1631. W Gdańsku w XVIII wieku produkowano konwie przeważnie o kształcie konicznym. Talerze i półmiski wytwarzano m.in. w warsztatach w Elblągu, Gdańsku i Malborku.
Naczynia mszalne wytwarzał m.in. Christian Kohlenberg w XVIII wieku w Elblągu, krucyfiksy są znane z warsztatów gdańskich mistrza Jana Gottlieba Lammersa czy Theodora Etzolta. Jednymi z najstarszych zachowanych wyrobów są dwie kropielnice z kościoła Mariackiego w Krakowie z XIII wieku. Świeczniki ołtarzowe produkował np. Gottfried Schnabel w Świdnicy czy Gottfried Götz i Daniel Maack w Gdańsku w XVIII wieku. Dewocjonalia, w tym krzyże powstawały w Nysie, co zapewne było związane z tamtejszym klasztorem werbistów.