W 1964 roku doszło do pierwszego rodzinnego spotkania w Zakopanem w obecności synowej Wandy i wnuka Piotra.
Twórczość literacka i artystyczna Strążyski zadebiutował tomem wierszy Świt w 1911 roku, a jego praca doktorska Wacław Potocki jako satyryk ukazała się drukiem w 1920 roku. Był teozofem, poetą oraz malarzem, przyjaźnił się z czołowymi twórcami malarstwa awangardowego.
Znajomość z Witkacym, który nadał mu miano Litymbrjona i (zdrobniale) Tymbcia, miała istotny wpływ na twórczość Strążyskiego. Fascynował się buddyzmem, okultyzmem i teozofią, żona podzielała te pasje. Jego twórczość charakteryzowała się różnorodnością form – od realistycznych po abstrakcyjne – oraz łączeniem technik, takich jak rysunek i malarstwo. Często sięgał po tematykę natury, zwłaszcza zakopiańskiej przyrody, oraz motywy z kultury orientalnej. Mimo braku formalnego wykształcenia artystycznego, jego twórczość została doceniona przez wielu współczesnych artystów i krytyków, w tym Tadeusza Pruszkowskiego i Tadeusza Brzozowskiego.
W 1951 roku wydał przewodnik po Poroninie.
Dziedzictwo W 1988 roku Grzegorz Dubowski nakręcił film dokumentalny o przyjaźni Strążyskich z Witkacym.