Z inicjatywy członka Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa Władysława Bogatyńskiego obchodzono je pod oficjalnymi auspicjami tej instytucji.

Dni Krakowa miały być formą reklamy miasta i przyciągnąć turystów. Dlatego jako termin organizacji wybrano okres oktawy Bożego Ciała, gdy tradycyjnie organizowano pochód Lajkonika.

W 1936 roku rozpoczęły się 9 czerwca pochodem orkiestr i wciągnięciem flagi Dni na maszt, potem zorganizowano koncert orkiestry pod dyrekcją Ferdynanda Gemrota i chóru „Echo” pod dyrekcją Bolesława Wallek-Walewskiego. Podczas Dni obyły się między innymi: koncert Jana Kiepury na dziedzińcu wawelskim, występ Ady Sari w „Cyruliku sewilskim”, pochód Lajkonika, wybór Króla Kurkowego, Święto Kupały, „Wianki” i inne. W 1936 roku wskrzeszono również tradycję uroczystych pochodów orszaku królewskiego z Celestatu na Rynek Główny.

Od 1937 roku obchody Dni Krakowa połączono z Festiwalem Sztuki. W 1938 i 1939 roku były obchodzone jako Festiwal Sztuki i Dni Krakowa.

W 1939 roku obchodzono je po raz czwarty w dniach: 3–26 czerwca.