Koszary Piłsudskiego w Poznaniu – kompleks koszarowy znajdujący się na terenie garnizonu Poznań.

Przed I wojną światową stacjonowały w nich pododdziały niemieckiego 1 pułku strzelców konnych; w okresie II Rzeczypospolitej 15 pułk ułanów, a po II wojnie światowej jednostki ludowego Wojska Polskiego.

Charakterystyka Poznań był (jest) dużym garnizonem wojskowym. Znajduje się w nim kilkanaście obiektów koszarowych. Jeden z nich to Koszary Piłsudskiego przy dzisiejszej ulicy Grunwaldzkiej wzniesione przez Niemców w latach 1885–1888. Do 1914 kwaterował w nich 1 Królewski pułk strzelców konnych.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, wielkopolscy kawalerzyści, którzy służyli w armii niemieckiej, zebrali się 29 grudnia 1918 w kawiarni „Zielona” w Poznaniu i postanowili zająć koszary kawaleryjskie przy ówczesnej ulicy Augusty Wiktorii. Początkowe negocjacje z niemieckim dowódcą koszar i szwadronu zapasowego nie dały spodziewanego rezultatu, ale poskutkowała groźba siły i 30 grudnia przejęto obiekty koszarowe wraz z prawie 200 końmi, magazyny mundurowe i magazyny broni. W następnych dniach doprowadzono jeszcze 280 koni z Biedruska. Nowym polskim komendantem koszar został podporucznik Jerzy Kubicki. W koszarach rozpoczęto tworzenie powstańczej formacji konnej pod nazwą Konni Strzelcy Straży Poznańskiej.