Opublikował ponad 220 prac naukowych i złożył siedem patentów, część wypracowanych przez niego rozwiązań znalazła zastosowania w przemyśle. W pracy naukowej specjalizował się w zakresie chemii i technologii tłuszczów i związków powierzchniowo-czynnych oraz układów zdyspergowanych i ich fizykochemii.
Od 1954 pracował naukowo na Politechnice Gdańskiej kolejno jako asystent w Katedrze Chemii Organicznej, starszy asystent (1956−1962), adiunkt (1962−1966), a następnie docent (do 1969) w Katedrze Technologii Tłuszczów. Od 1969 do 1991 docent i profesor nadzwyczajny (od 1977) w Zakładzie Technologii Tłuszczów Instytutu Chemii i Technologii Organicznej oraz Żywieniowej, od 1974 do 1999 kierownik zakładu. W latach 1975–1978 był dziekanem Wydziału Chemicznego, następnie do 1981 prorektorem ds. rozwoju Politechniki Gdańskiej. W latach 1991–1999 kierował Katedrą Technologii Tłuszczów. Był członkiem rad naukowych m.in. Instytutu Fizykochemii Powierzchni i Katalizy Polskiej Akademii Nauk, Instytutu Chemii Przemysłowej oraz Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego. Został członkiem Komitetu Technologii i Chemii Żywności PAN i Polskiego Towarzystwa Chemicznego (w latach 1974–1975 szef oddziału gdańskiego).