18 marca 1930 Minister Spraw Wojskowych nadał jednostce nazwę „13 pułk Ułanów Wileńskich”Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 9 z 18 marca 1930, poz. 90, w oryginale „13 pułk ułanów wileńskich”.. Szwadron tatarski Minister Spraw Wojskowych rozkazem z 9 czerwca 1936 nadał 1 szwadronowi 13 pułku Ułanów Wileńskich nazwę „Tatarskiego”. Od tego roku zaczęto kierować do niego wszystkich poborowych Tatarów polskich. Podczas uroczystego składania serca marszałka Józefa Piłsudskiego na cmentarzu wileńskim na Rossie, 1 szwadron pełnił honorową asystę. Podczas święta pułkowego 25 lipca 1937 wręczono szwadronowi buńczuk wykonany według wzorów starotatarskich, który ufundowany został przez całą społeczność tatarską Polski.
Koszary mały|koszary w Nowej Wilejce (2020)
22 grudnia 1918 ochotnicze oddziały jazdy Samoobrony Wileńskiej skoncentrowały się w majątku Aleksandrowiczów w Pośpieszce i utworzyły 1 pułk Ułanów Wileńskich. Dzień później ułani przenieśli sie na Antokol do dawnych koszar rosyjskiego 3 pułku Kozaków Dońskich. 5 stycznia 1919 pułk opuścił miasto, by powrócić do niego dopiero 15 stycznia 1920 i zająć Koszary Poniatowskiego. Stąd 23 kwietnia wyruszył na front. Po zakończeniu działań bojowych pełnił służbę graniczną w okolicach Podbrzezia, a do Wilna powrócił w ostatnich miesiącach 1921, zajmując najprawdopodobniej Koszary Kalwaryjskie. Już 13 kwietnia 1922 pułk został wywieziony ponownie na kwatery polowe, tym razem w rejon Głębokiego.