Wyzwolenie Krakowa – bezkrwawe przejęcie kontroli nad Krakowem przez polskich żołnierzy armii austro-węgierskiej, z zamiarem przekazania miasta administracji odradzającego się państwa polskiego, do którego doszło w dniach 30–31 października 1918 roku. Kraków był jednym z pierwszych miast na ziemiach polskich wyzwolonych spod władzy zaborczej w trakcie procesu odzyskiwania przez Polskę niepodległości.
Tło W obliczu zbliżającej się klęski Austro-Węgier w I wojnie światowej i nieuchronnego rozpadu państwa 28 października 1918 roku w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna, która miała za zadanie utworzenie pierwszych zrębów polskiej administracji państwowej na terenach Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Komisja ogłosiła, że ziemie zaboru austriackiego należą odtąd do Polski. Deklaracja ta nie spowodowała żadnej reakcji ze strony władz austriackich. Na terenie Krakowa wciąż stacjonowało blisko 12 tys. żołnierzy armii austriackiej różnych narodowości.
W Krakowie i innych miastach Galicji działała prężna konspiracja niepodległościowa zrzeszająca m.in. polskich żołnierzy armii austriackiej, członków Polskiej Organizacji Wojskowej, harcerzy i kolejarzy.