Szkoła berlińska – kierunek muzyki elektronicznej, oparty na sekwencyjnych, powtarzających się motywach, który wyłonił się we wczesnych latach 70. XX wieku na gruncie wcześniejszych poszukiwań niemieckich zespołów z nurtu rocka eksperymentalnego. Berliński styl komponowania i wykonywania muzyki elektronicznej to pochodna krautrocka, zaś twórcy tego kierunku mieli swą siedzibę w wówczas politycznie i fizycznie podzielonym murem berlińskim, Berlinie Zachodnim w Niemczech.
Historia Wszystko zaczęło się pod koniec 1969 roku, od rozmów matki perkusisty zespołu Agitation Free Christophera Frankego z Konradem Latte, dyrektorem Volksmusikhochschule (pol. Publiczna Miejska Szkoła Muzyczna) w Berlinie-Wilmersdorf. W efekcie zespół ten nawiązał współpracę ze szwajcarskim awangardowym kompozytorem Thomasem Kesslerem i wspólnie zainicjowali powstanie Electronic Beat Studio przy Pfalzburger Straße (Berlin-Wilmersdorf), które przekształciło się w kreatywne centrum eksperymentalne w pierwszej kolejności dla berlińskich formacji Tangerine Dream i Ash Ra Tempel. Przyszły lider tej drugiej Manuel Göttsching wraz ze swoim kolegą szkolnym Hartmutem Enke, początkowo miał okazję uczestniczyć w próbach Agitation Free oraz Tangerine Dream (zespołów, które wówczas również poszukiwały własnej tożsamości), a później kształcić się pod okiem Kesslera.