Syndrom Atlasa – nadmierne, kompulsywne poczucie kontroli u osób, które opanowały u siebie problemy życiowe związane z silnymi przeżyciami traumatycznymi oraz połączonym z nimi stresem i udało im się ułożyć swoje życie na nowoIrena Pospiszyl, Syndrom Atlasa. Jak nie wpaść w pułapkę pomagania?, w: Niebieska Linia, nr 5 (154)/2024, s. 1-3.

Istotą syndromu jest wewnętrzne przekonanie, że tylko dana osoba jest w stanie zapanować nad wszystkimi problemami dotyczącymi siebie, bliskich, znajomych i klientów. Podstawą tego przekonania jest poczucie siły, jaką dało osobie przezwyciężenie traumy (długotrwałej lub jednorazowej) związanej z różnymi okolicznościami (wyjście z trudnego, przemocowego związku, utrata bliskich lub źródeł stabilizacji i inne), stworzenie nowej perspektywy oraz własnej, ponownej stabilizacji. Charakterystyczną cechą syndromu jest ciągłe i systematyczne dążenie do przewidywania i zapobiegania różnorakim trudnościom, jakie mogą się pojawić i zaskoczyć w bliższej lub dalszej przyszłości.