Na kalenicy wysokiego dachu korpusu, o ugiętych dolnych połaciach, znajduje się ażurowa wieżyczka na sygnaturkę.
We wnętrzu nawy połączone są czterema parami wysokich ostrołukowych arkad, podobnymi arkadami otwiera się do naw chór muzyczny. Kryształowe sklepienia w prezbiterium i zakrystii mają modernizującą formę.
Zarys wartości artystycznych Kościół w Zelwie jest jednym z trzech (obok kościoła Wniebowzięcia Najśw. Panny Marii w Białymstoku i p.w. Św. Jana Chrzciciela w Mścibowie) projektów warszawskiego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego, zrealizowanych na terenie diecezji wileńskiej. Projekt powstał w najbardziej płodnym okresie dla architekta, pomiędzy wydanym przez cara ukazem tolerancyjnym a wojną światową i wyraźnie wyłamuje się z komercjalnego nurtu reprezentowanego głównie przez styl wiślano-bałtycki. Kościół w Zelwie znamionują cechy stylu narodowego, który charakteryzuje chęć zerwania z tradycją ceglanych „katedr” gotyckich na rzecz zastosowanie swojskich, polskich motywów i materiałów (tu: podcienie, kamień licujący fasadę, przewidziany w projekcie) i modernistyczna stylizacja sklepień i prostych wież.
Przypisy