Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny ss. Dominikanek w Bełzie – rzymskokatolicki kościół i klasztor należący pierwotnie do zakonu sióstr dominikanek w Bełzie, funkcjonujący do r. 1784, a następnie w latach 1946–1951, obecnie cerkiew greckokatolicka.

Historia Zakon dominikanek został sprowadzony do Bełza w r. 1635 z fundacji Jadwigi z Łaszczów Tuczapskich Olizarowej, wdowie po Adamie Olizarze (Olizar-Wołczkiewiczu) herbu Chorągwie Kmitów. Uroczyste wprowadzenie zakonnic do zbudowanego wcześniej klasztoru znajdującego się na Przedmieściu Lubelskim odbyło się w 1644 lub 1645 roku. Już w r. 1648 kościół i klasztor zostały spalone przez Kozaków, a odbudowę rozpoczęto rok później. Podjęto także decyzję o zmianie miejsca pod nową zabudowę dla lepszej obrony przed wrogimi atakami i uzyskano zgodę na przeniesienie kościoła i klasztoru w obręb murów miejskich. Kościół i klasztor zostały zbudowane i zamieszkane przez zakonnice przed 1659 rokiem. Od ok. 1743 roku z fundacji Anny z Bełzeckich herbu Jastrzębiec, 1° voto Michałowej Puzynowej, 2° voto Adamowej Rostkowskiej rozpoczęto budować nowy, murowany klasztor. Budowa kierowana przez anonimowego architekta zakończyła się w 1751 roku.