Kościół po dominikankach został przekazany przez władze greckokatolickiej parafii pw. Świętego Ducha, która urządziła w niej cerkiew parafialną, wezwanie zmieniono na Zesłania Ducha Świętego. Część sprzętów liturgicznych m.in. monstrancję przekazano w r. 1796 do dawnego kościoła Dominikanów, pełniącego wówczas funkcję kościoła parafialnego. lewo|mały|316x316px|Zespół klasztorny W zabudowaniach dawnego klasztoru początkowo znajdowała się plebania greckokatolickiego parocha, a następnie planowano w nim umieścić kwatery oficerskie, a ostatecznie wystawiono budynki na licytacje publiczną (trzykrotnie w latach 1820–1823). Ponieważ nie było ofert kupna, ostatecznie gubernium sprzedało zabudowania magistratowi miasta Bełza. Ale już w roku następnym miasto odsprzedało go Andrzejowi Mierzejewskiemu, właścicielowi majątku Chłopiatyn, a od 1848 pozostawał w posiadaniu jego syna Ludwika. Wówczas architekt Wincenty Rawski przygotował projekt restauracji budowli, a pracami budowlanymi kierowali Ignacy Koliubiński oraz Wasyl Dembicki. Podczas prac m.in. nadbudowano wschodnie i zachodnie skrzydło klasztoru. W 2. połowie XIX wieku do 1939 roku pomieszczenia w dawnym klasztorze wynajmował magistrat miasta Bełza.