Albert J. Johnson III, ps. „Budd” (ur. 14 grudnia 1910 w Dallas, zm. 20 października 1984 w Kansas City w stanie Missouri) – afroamerykański muzyk jazzowy, saksofonista, klarnecista, aranżer, kompozytor i edukator.
Życiorys Jego ojciec był dyrygentem chóru, kornecistą i pierwszym nauczycielem syna gry na fortepianie. Jako nastolatek zaczął również grać na perkusji. Razem z bratem, Kegiem, występował w różnych, miejscowych zespołach. Szybko jednak założyli własną grupę – Moonlight Melody Six. Następnie dołączyli do lokalnej grupy z Amarillo – Happy Black Aces.
Karierę zawodową na dobre rozpoczął w końcu lat 20. XX wieku w Kansas City. Grał już wtedy na saksofonie tenorowym. Pracował z zespołami trębacza Terence’a Holdera, pianisty Jessego Stone’a i saksofonisty George’a E. Lee. Następnie wyjechał do Chicago, gdzie w latach 1932–1933 grał w big-bandzie „Króla Jazzu” Louisa Armstronga. W Wietrznym Mieście poznał także pianistę Earla Hinesa, z którym pracował od 1932 do 1942 z kilkumiesięcznymi przerwami poświęconymi na występy w zespole Gusa Arnheima (1937) oraz dwóch różnych orkiestrach – Fletchera Hendersona i jego brata – Horace’a (1938). Podczas pobytu w big-bandzie Hinesa zyskał uznanie jako aranżer. Stał się także także filarem sekcji instrumentów drewnianych. Był wszechstronnym saksofonistą, który łączył swing i bebop.