Abel Seyler (ur. 23 sierpnia 1730 w Liestal, zm. 25 kwietnia 1800 w Rellingen) był szwajcarskim dyrektorem teatru, uważanym za „czołowego mecenasa teatru niemieckiego”Wilhelm Kosch, "Seyler, Abel", in Dictionary of German Biography, eds. Walther Killy & Rudolf Vierhaus, Vol. 9, Walter de Gruyter, 2005, , p. 308 oraz „głównego agenta zmian na scenie niemieckiej opery”Anna Albrektson, Fiona Macintosh (2023), Mapping Medea: Revolutions and Transfers 1750-1800 (p. 27), Oxford University Press pod koniec XVIII wieku. Odegrał kluczową rolę w rozwoju teatru i opery niemieckiej, wprowadzając Szekspira do niemieckiej publiczności, promując teatr narodowy oraz wspierając eksperymentalne produkcje. Opisywany jako „jeden z najbardziej zasłużonych ludzi niemieckiej sztuki”Theater-Calender auf das Jahr 1794 (p. 241), Seyler pomógł uczynić Hamburg ośrodkiem teatralnych innowacji i był orędownikiem publicznie finansowanego teatru w Niemczech.
Początkowo zajmował się bankowością handlową, lecz po upadku jego firmy w wyniku kryzysu bankowego w Amsterdamie w 1763 roku, zwrócił się ku teatrowi.