Biodra wszystkich par rozstawione były na odległość równą szerokości członów czułków. Przednia para odnóży miała odsłonięte krętarzyki. Biodra tylnej pary zaopatrzone były w kwadratowate wypustki. Krętarze przednie i środkowe były lekko wydłużone, a tylne płatowate. Golenie były węższe od czułków, czterokrotnie węższe od ud, zaopatrzone w cienkie ostrogi. Nieznacznie szersze od goleni stopy budowało pięć członów, z których czwarty był płatowaty, a ostatni opatrzony wąskimi pazurkami z ząbkami u nasady.
Na spodzie odwłoka widocznych było pięć sternitów, z których cztery pierwsze były podobnych długości. Prawie trapezowate z niemal ściętym brzegiem szczytowym hypopygidium wciągnięte było w dużym stopniu do poprzedniego segmentu.
Paleoekologia Owad ten zasiedlał lasy mieszane Basenu Paryskiego. Klimat był tam gorący i wilgotny, ale występowała też pora sucha. Żywica, w której został zatopiony, wytworzona została przez drzewa okrytonasienne z rodziny brezylkowatych. Choć w lasach tych dominował Aulacoxylon sparnacense, to badanie mikroskopowe wskazuje jako źródło żywicy drzewa z rodzaju Daniellia, zaś molekularna analiza chemiczna – przedstawicieli rodzaju Hymenaea.