7 grudnia 1868, podczas trwającej mszy, wskutek uszkodzeń po nocnej burzy zawalił się dach południowej wieży, zabijając 21 osób i raniąc kolejnych 31. W 1873 ukończono budowę nowych, neoromańskich hełmów. W latach 1913–1920 i 1963–1970 świątynię poddawano gruntownym renowacjom. 14 lutego 2004 papież Jan Paweł II wyniósł ją do godności bazyliki mniejszej. W latach 2010–2012 wyremontowano wnętrze kościoła, uroczyste otwarcie po ukończeniu prac miało miejsce 9 grudnia 2012.
Architektura i wyposażenie Świątynia romańsko-gotycka, czteronawowa, o układzie bazylikowym, z transeptem. Ma długość prawie 80 m, szerokość niecałych 30 m, a dwie wieże są wysokie na 48 m (z krzyżami – 52 m).
W północno-wschodniej kaplicy znajduje się witraż z 1912 roku, poświęcony św. Elżbiecie. Dwa witraże gotyckiej nawy południowej wykonał w latach 1914–1915 Fritz Geiges. Pierwszy z nich zdobią wizerunki: papieża Grzegorza III, św. Wita, św. Bonifacego i bł. cesarza Karola Wielkiego, a drugi: św. Lula, , św. Sturmiusza i kronikarza Hrabana Maura.